Veçoritë e aktit administrativ

Dr. Sokol Sadushi

            Për t’i dhënë një vizion më të qartë dhe të plotë konceptit të aktit administrativ, është e domosdoshme të njihen dhe kuptohen drejt elementet e tij përbërës. Përkufizimi teorik i dhënë më lart për aktin administrativ përfshin në vetvete cilësitë dhe veçoritë e tij. Trajtimi në mënyrë specifike i këtyre veçorive i shërben si studimit metodologjik të teorisë së aktit administrativ, ashtu edhe praktikës administrative dhe gjyqësore.

            Katër janë veçoritë ose tiparet që e karakterizojnë aktin administrativ, si një ndër konceptet thelbësore të së drejtës administrative.

1.  Akti administrativ është akt juridik.

             Veprimtaria e administratës publike është e gjithanshme dhe paraqitet në forma të ndryshme. Nëpunësit publikë dhe organet e administratës publike kryejnë veprimtarinë e përditshme administrative, e cila përfshin që nga veprimet e thjeshta të karakterit teknik dhe deri në ato që kanë të bëjnë me sigurimin e funksionimit normal të veprimtarisë së saj.

             E rëndësishme është të kuptohet se jo e gjithë veprimtaria që kryejnë organet e administratës dhe nëpunësit e saj publikë përmban në vetvete elementin juridik. Kjo do të thotë se jo çdo veprim i tyre sjell detyrimisht pasoja juridike dhe, për rrjedhojë, prodhon akte administrative. Shumë nga veprimet e administratës publike dhe e punonjësve të saj janë veprime të një karakteri material dhe të tjera janë me karakter teknik. Vetëm ajo veprimtari administrative që sjell lindje, ndryshim ose shuarje të pasojave juridike do të konsiderohet veprimtari juridike. Pra, këto veprime, nëse do të plotësohen dhe me ato elemente ose kërkesa të nevojshme që kërkon ligji nga pikëpamja formale, atëherë mund të konsiderohen si akte administrative.

             Elementin juridik të aktit administrativ e përcakton fakti, nëse ky akt krijon ose shuan një marrëdhënie të caktuar juridike nëpërmjet vendosjes së normave të detyrueshme të sjelljes për subjektet, të cilëve ai u drejtohet. Ky element juridik është shkak përcaktues për ardhjen e pasojave juridike, sepse vetë krijimi ose shuarja e një marrëdhënieje juridike nënkupton ardhjen e pasojës konkrete, pa të cilën nuk kuptohet lindja ose shuarja e kësaj marrëdhënieje. Prandaj ardhja e pasojave nuk është element më vete, por përfshihet brenda elementit të krijimit, ndryshimit ose shuarjes së marrëdhënieve juridike.[1] Kjo ndërthuret detyrimisht edhe me faktin se vullneti i shprehur nëpërmjet aktit, nuk mund të shfaqet nga kushdo, por vetëm nga një organ kompetent që ushtron veprimtari administrative dhe i njohur nga ligji si i tillë. Ekziston edhe një element i tretë që ka të bëjë me karakterin nënligjor të aktit administrativ, por që për arsye të rëndësisë që paraqet trajtohet në vazhdim të këtij kreu si një element më vete i aktit administrativ.

             Ekzistenca e këtyre elementeve shumë të rëndësishëm, jo vetëm përcakton karakterin juridik të aktit administrativ, por njëkohësisht i bën të dallueshme veprimet juridike të organit administrativ nga veprimet e thjeshta teknike ose materiale që kryhen si nga organi, ashtu dhe nga nëpunësit e tij.

            Nëpërmjet veprimeve teknike ose materiale realizohen detyra, mbahen shënime për dukuritë e ndryshme, jepen të dhëna ose provohen fakte mbi këto të dhëna. Me veprimet materiale e teknike nuk shprehet autoriteti i organit administrativ. Karakteristikë e përgjithshme e tyre është se me to nuk krijohen efekte juridike dhe nuk caktohen detyrime në mënyrë të njëanshme. Në këto veprime të kryera rëndom nga nëpunësit e administratës publike mungon elementi i shprehjes së vullnetit shtetëror. Mungesa e vullnetit shtetëror në veprimet e mësipërme, nuk do të thotë se këto duhen konceptuar si veprime të pavullnetshme ose si veprime që kryhen mekanikisht nga nëpunësit publik të administratës. Si në veprimet teknike, ku këta punonjës në mënyrë të vullnetshme aktivizojnë profesionalizmin e tyre, ashtu dhe në kryerjen e veprimeve materiale, që kuptohet janë më të thjeshta, atyre nuk u mungon ky element vullneti. Por është e kuptueshme se në të dyja këto lloje veprimesh, mungon elementi kryesor që përcakton aktin administrativ, pra elementi juridik, që do të thotë se nëpunësit e administratës nuk veprojnë si organ administrativ, me qëllim krijimin, ndryshimin ose shuarjen e marrëdhënieve të reja juridike.

            Veprimet materiale, që për efekt të studimit nga shkenca e së drejtës administrative quhen të tilla, janë ato veprime të thjeshta për nga rëndësia, të cilat kryhen nga niveli më i ulët i punonjësve të administratës shtetërore, nëpërmjet të cilave sigurohen kushtet materiale për nëpunësit dhe vet organin e administratës. Të tilla mund të konsiderohen veprimet që kryhen nga sekretaret, daktilografistet, arkivistet, e deri te punonjësit e shërbimit.

            Edhe veprimet teknike që në dallim nga ato materiale janë në një nivel më të lartë, gjithashtu, nuk deklarojnë vullnet juridik të organit administrativ, si dhe nuk janë akte administrative. Ato mund të shërbejnë në të ardhmen si bazë për nxjerrjen e akteve administrative, por do të jetë e nevojshme që për to të bëhet deklarimi i vullnetit shtetëror nga organi i caktuar. Është organi administrativ që do të vlerësoj mënyrën e krijimit, të ndryshimit a shuarjes së një pasoje ose të një gjendjeje juridike të caktuar. Në këto raste, akti administrativ nuk do të jetë veprimtaria teknike e kryer nga punonjësit e aparatit administrativ, por vullneti juridik i shfaqur mbi bazën e veprimeve teknike nga autoriteti kompetent. Ja një shembull: E gjithë puna përgatitore që ndiqet për hartimin (si p.sh. të një projektvendimi të Këshillit të Ministrave) shërben si bazë dhe është kushti i domosdoshëm për nxjerrjen në të ardhmen të aktit administrativ. Në vetvete ky projektvendim i hartuar ende nuk është akt administrativ. Që ai të konsiderohet akt administrativ duhet patjetër shfaqja e vullnetit juridik të organit administrativ, në rastin konkret të Këshillit të Ministrave, që ky projektvendim të shndërrohet në vendim.

            Gjithashtu, nuk janë akte administrative edhe veprimet e ndryshme teknike që kryejnë punonjësit e administratës për kontrollin e zbatimit të akteve. Në raste të tilla, këta punonjës, megjithëse gjatë kontrollit të tyre vërejnë të meta dhe shkelje të ndryshme brënda kuadrit të detyrave të tyre shtetërore, përsëri, masat që ata marrin me karakter organizativ për ndreqjen dhe mënjanimin e këtyre shkeljeve ose nxjerrja e përfundimeve për kontrollin e ushtruar, mbeten në kuadrin e veprimeve teknike dhe nuk përbëjnë akte administrative.

            Masat ose veprimet që merr një organ i administratës publike për t’u konsideruar akt administrativ duhet të kenë si qëllim krijimin e pasojave ligjore. Kjo do të thotë se pasojat janë rezultat i drejtpërdrejtë i masave a veprimeve të marra. P.sh., miratimi ose refuzimi i dhënies së lejes së ndërtimit një subjekti juridik sjell pasoja ligjore të drejpërdrejta dhe prandaj është akt administrativ. Një raport ose informacion i inspektorit ose specialistit, mbi të cilën bazohet një vendim i tillë, nuk është akt administrativ, sepse nuk krijon ndonjë pasojë të menjëhershme ligjore. Ai mbetet thjeshtë një veprim teknik që i shërben organit administrativ. Nga vetë funksionet që i janë ngarkuar organeve të administratës publike dhe nga larmia e detyrave që ato kanë, del e nevojshme kryerja e veprimeve me karakter teknik. Problemet e shumta që paraqiten në administratën publike nuk mund të zgjidhen të gjitha nëpërmjet nxjerrjes së akteve administrative. Prandaj, për këtë qëllim janë veprimet me karakter teknik ato që e plotësojnë këtë detyrë, si p.sh. përgatitja e studimeve, projekteve, dhënia e mendimeve, kryerja e kontrolleve për zbatimin e akteve administrative etj.

             Në praktikën administrative veprimet teknike janë të larmishme. Ato mund të paraqiten si akte të evidentimit ose të dokumentacionit. Të tilla janë evidencat, regjistrat, kartoteka, protokollet, librat e ndryshëm, shkresat, vërtetimet, aktet e lajmërimit ose të njoftimit, si dhe çdo lloj dokumentacioni që evidenton një dukuri ose të dhënë zyrtare. Këto dokumente ose siç përdoret shpesh termi “akt zyrtar” [2] nuk janë akte administrative. Ato janë dokumente publike që evidentojnë një të dhënë ose dukuri, të cilat përbëjnë, sipas legjislacionit procedural, provë të plotë dhe kanë fuqi provuese, derisa të vërtetohet e kundërta. Këto dokumente mund të jenë pjesë përbërëse e aktit administrativ, vetëm kur organi nxjerr një akt duke u orinetuar nga të dhënat që ato evidentojnë. Dhe në këtë kuptim ato i vlejnë organit, për të argumentuar se akti që ato kanë nxjerr është i arsyetuar.       

            Veprimet teknike, ndërsa dallohen nga aktet administrative, sepse ato nuk janë shfaqje e ndonjë vullneti juridik dhe, për rrjedhojë, nuk krijojnë, ndryshojnë ose shuajnë pasoja juridike, ato dallohen nga veprimet materiale nga fakti se për kryerjen e tyre kërkohet përgatitje e posaçme, aftësi profesionale të një niveli të lartë. Edhe në raport me aktet administrative, veprimet materiale e teknike varen nga vendi që zë çdo organ i administratës publike. Në këtë aspekt, kuptohet se sa më i lartë të jetë organi në sistemin e përgjithshëm të organizimit shtetëror, aq më shumë shfaqet veprimtaria e tij në formën e nxjerrjes së akteve administrative.

2.   Akti administrativ është akt i njëanshëm.

             Akti administrativ, duke u paraqitur si shfaqje e një vullneti juridik të autoritetit kompetent, shpreh njëkohësisht dhe veçorinë e njëanshmërisë së tij. Njëanshmëria nuk duhet vlerësuar në kuptimin e ngushtë që paraqet në terminologji. Ajo nuk ka të bëjë me mënjanimin e kuptimit të paanshmërisë, sipas së cilës akti administrativ mbron vetëm interesat e njërës palë, në rastin konkret të shtetit. Akti administrativ ka aspektin e tij të njëanshëm, në kuptimin se detyrimisht dhe domosdoshmërisht në njërën anë të tij qëndron gjithmonë shteti nëpërmjet organit të administratës publike. Duhet të ekzistojë vullneti juridik i organit administrativ që të lindë, të ndryshojë ose të shuhet një marrëdhënie juridike. Pra, organet administrative veprojnë gjithmonë në emër dhe për llogari të shtetit. Pasojat juridike lindin në mënyrë të njëanshme, drejtpërdrejt dhe pa kërkuar domosdoshmërisht ekzistencën e vullnetit ose të dëshirës së subjektit, të cilit i drejtohet akti ose të përputhjes së vullnetit midis organit dhe subjektit konkret. Vullneti i tyre nuk është pjesë përbërëse e aktit që lind, por kjo nuk do të thotë se vullneti shtetëror nuk respekton vullnetin e tyre. Subjektet juridike, pavarësisht nga dëshirat që mund të kenë, të cilat mund edhe të mos përputhen me vullnetin e shtetit, në rastin konkret të organit që nxjerr aktin, janë të detyruar të zbatojnë këtë vullnet të organit dhe t’u nënshtrohen urdhërimeve të tij, përndryshe ndaj tyre mund të zbatohet shtrëngimi shtetëror, në formën dhe mënyrën që parashikon norma përkatëse juridike, i cili sjell ndëshkim për dhunuesin e ligjit. 

            Paraqet rëndësi në këtë aspekt kuptimi dhe dallimi i karakterit autoritar ose unilateral të aktit administrativ, nga aspekti konsensual që karakterizon kontratën. Shpronësimi i pronës së një shtetasi është një shembull klasik për të kuptuar fuqinë e pushtetit, ndërsa një kontratë është shembulli për bashkëveprimin e individëve. Në rastin e parë, organi administrativ vepron nga pozita epërsie, që është ajo e autoritetit shtetëror, ndërsa në rastin e dytë palët e përfshira në kontratë ndodhen në pozita të barabarta dhe midis tyre ka një përputhje të shfaqjes e të deklarimit të vullnetit.

            Përmëndja e këtyre shembujve mund të na ndihmojë të konceptojmë qartë dallimin midis veprimeve që rrjedhin nga këto dy situata, si një dallim që ekziston midis akteve autoritare dhe akteve konsensuale, të cilat shkaktojnë përkatësisht marrëdhënie autoritare ose marrëdhënie konsensuale midis palëve.

             Aktet administrative autoritare ose unilaterale emërtohen si akte ekzekutive dhe janë detyruese. Kur veprohet nga pozita e një autoriteti publik, organi administrativ nuk është thjeshtë i lirë që të përdor pushtetin e vet sipas dëshirës. Ai duhet t'i ushtrojë të drejtat, në mënyrë që të respektojë interesin publik, ndërsa i mbetet besnik qëllimit të legjislacionit autorizues. Nga ana tjetër, në rastin e një akti konsensual, ligji më tepër i trajton autoritetet publikë si individë, privatë, të paktën përsa i takon mënyrës se si e ushtrojnë ato pushtetin e tyre.

            Pavarësisht se elementi konsensus nuk është pjesë përbërëse e detyrueshme e aktit administrativ, ai mund të përfshihet në të dhe të luaj një rol të rëndësishëm në nxjerrjen e aktit administrativ. Sidoqoftë, prania e këtij elementi nuk i’a ndryshon natyrën aktit administrativ dhe nuk prek ndonjë nga parimet e së drejtës administrative. Dihet se një individ, për të ushtruar një veprimtari konkrete, duhet t’i drejtohet me vullnetin e tij të lirë një organi ose këshilli licensues. Ky veprim i tij nuk e ndryshon natyrën autoritare të aktit administrativ, siç është rasti konkret i nxjerrjes së licensës dhe as të organit që e ka këtë të drejtë. Kjo, gjithashtu, mund të ilustrohet me shembullin e marrjes së një leje për ndërtim. Kushtet e urbanistikës miratohen nga një zyrë përkatëse pas një sërë negociatash ose studimesh në përgjithësi me një autoritet vendor. Edhe pasi ato të jenë miratuar nga zyra përkatëse e specialistëve, zyra e projektimit në urbanistikë, autoriteti publik vendor ose qëndror, në rastin konkret Këshilli i Rregullimit të Territorit (KRRT) nuk është i detyruar t'i miratojë, duke dhënë detyrimisht lejen e ndërtimit. Nuk ka dyshim se miratimi i këtyre kushteve, duke nxjerr lejen e ndërtimit, është bërë duke marrë për bazë edhe vullnetin e palës së interesuar, por nuk është ky kushti kryesor për nxjerrjen e aktit. Duhet që këto interesa të palëve të përputhen me kushtet urbane ligjore, si dhe me politikën dhe vullnetin e vet organit që nxjerr këtë akt. Pra, megjithëse akti administrativ mund të ketë qenë rezultat i negocimit, madje edhe të konsensusit të plotë midis palëve, që në momentin që ai shpallet ka forcën shtetërore. Akti shpreh karakterin e tij imperativ, pra urdhërues dhe, si i tillë, ai ndërton ose plotëson një pjesë të legjislacionit të përgjithshëm administrativ.

3. Akti administrativ është specifikë e organeve që kryejnë veprimtari administrative.

             Ky element specifik del nga përkufizimi teorik që më lartë i’u bë aktit administrativ. Akti administrativ, duke u konsideruar akt me karakter nënligjor paraqitet edhe si një burim i së drejtës. Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë i ka dhënë një pozicion të tillë aktit administrativ nëpërmjet të drejtës që i njeh Këshillit të Ministrave, ministrit, organeve të tjera qendrore të administratës ose organeve të pushtetit vendor të nxjerrin akte me karakter nënligjor, ku sigurisht bëjnë pjesë si aktet me natyrë individuale, ashtu dhe ato normative.

             Akti administrativ përbën në radhë të parë një veçori për organet e  administratës publike. Individë të veçantë ose dhe subjekte të tjera, që nuk përfshihen në pushtetin ekzekutiv, nuk mund të nxjerrin akte administrative dhe, për rrjedhojë, me veprimtarinë e tyre nuk mund të krijojnë, të ndryshojnë ose të shuajnë pasoja juridike. Këtë cilësi nuk mund ta kenë nëpunësit e administratës publike, pavarësisht nga veprimtaria e tyre që është në ndihmë të saj dhe as partitë a organizatat politike, qofshin edhe ato me karakter shoqëror, kulturor etj.

            Prerogativa e nxjerrjes së aktit administrativ i përket si organit administrativ, ashtu dhe organit që me ligj i njihet kjo e drejtë. Pajisja e organeve, që ushtrojnë veprimtari administrative, me tagra pushteti është element i domosdoshëm, pa të cilin ato, si organe të pushtetit shtetëror, nuk do të mund të shprehin këtë vullnet. Rëndësi kryesore ka që organi t’i ushtrojë kompetencat e tij vetëm brenda kufijve të ligjit.

            Organet administrative cilësohen si organe të veçanta për nxjerrjen e akteve administrative, sepse kjo veprimtari është specifike vetëm për to. Organe të tilla mund të përmendim Këshillin e Ministrave, Kryeministrin, ministrin, prefektin, kryetarin e bashkisë e të komunës ose këshillat e tyre, drejtuesin e çdo institucioni shtetëror etj. Pra, janë të gjitha ato organe që janë të pajisura nga ligji me tagra pushteti, për të qenë kompetente në nxjerrjen e akteve administrative.

             Kodi i Procedurave Administrative e ka zgjeruar nocionin e organeve administrative. Ai ka njohur si të tillë organet e pushtetit qendror, të pushtetit vendor, entet publike, si dhe forcat e armatosura për aq kohë sa këto kryejnë funksione administrative.[3] Dispozitat e këtij Kodi, thuhet në nenin 1 të tij, zbatohen nga të gjitha organet e administratës publike gjatë ushtrimit të funksioneve të tyre nëpërmjet akteve individuale. 

             Ky formulim ligjor të çon në përfundimin se aktet administrative nxirren nga organet që ushtrojnë veprimtari të mirfilltë administrative, pavarësisht nga pushteti që ato përfaqësojnë. Këtë të drejtë duhet ta kenë detyrimisht organet administrative, por veprimtaria administrative, duke qenë mjaft e gjerë nuk mund të kufizohet vetëm në këto organe. Ka, gjithashtu, edhe organe të tjera të pushtetit publik, të cilat nuk cilësohen si organe administrative dhe megjithatë gjatë veprimtarisë së tyre kryejnë edhe funksionet administrative dhe, për rrjedhojë, mund të nxjerrin akte administrative. Këto organe janë të pajisura me të drejta dhe të ngarkuara me detyrime në marrëdhëniet juridike administrative. Kjo nuk prek, nuk ndryshon dhe as devijon natyrën e organit në përgjithësi. Ato e ruajnë fizionominë e tyre, si pjesë e pushtetit ku ato bëjnë pjesë, pavarësisht nga e drejta që kanë për të nxjerrë edhe akte administrative. Ky është një përjashtim nga rregulli i përgjithshëm teorik që trajtuam më lartë, që në praktikën juridike ndeshet jo rrallë.

Mund të përmendim disa organe që gjatë veprimtarisë së tyre mund të nxjerrin akte administrative:

 a)  Akte administrative të nxjerra nga Presidenti i Republikës.

            Në bazë të Kushtetutës Presidenti i Republikës është kryetari i shtetit dhe përfaqëson unitetin e të gjithë kombit.  Ky është organi që veprimtarinë e tij e ka të ndërthurur me të tri pushtetet, legjislativ, ekzekutiv dhe gjyqësor. Pajisja e këtij organi me një numër të konsiderueshëm kompetencash, që për nga natyra e tyre juridike afrojnë më shumë me veprimtarinë ekzekutive urdhërdhënëse të administratës shtetërore, i japin veprimtarisë së tij dhe aktit juridik që ai nxjerr një fizionomi të natyrës administrative.

            E drejta për emërimin ose shkarkimin nga detyra të funksionarëve të ndryshëm të shtetit (me përjashtim të funksionarëve politik), dhënia ose lejimi i lënies së shtetësisë, dhënia e gradave ushtarakëve madhorë etj, janë disa nga kompetencat me të cilat e ka pajisur Kushtetuta Presidentin e Republikës. Këto kompetenca, meqenëse rregullojnë marrëdhënie të caktuara të natyrës administrative, i japin pushtetit të tij një karakter ekzekutiv në ushtrimin e funksioneve[4]. Prandaj dhe roli i Presidentit në këto raste paraqitet tepër i afërt me pushtetin ekzekutiv. Në këtë aspekt edhe dekreti që nxjerr Presidenti i Republikës është një akt i karakterit administrativ.[5] Natyrën juridike administrative të dekreteve të kësaj natyre e përcakton edhe fakti se ato janë të ankimueshme në gjykatë, si p.sh. ligji “Për Prokurorinë”, Konventa për shtetësinë etj. 

b) Akte administrative të nxjerra nga Kuvendi

            Kuvendi është organi më i lartë i pushtetit legjislativ në Republikën e Shqipërisë dhe si i tillë ai i përket këtij pushteti. Megjithatë, në kompetencat e tij, përveç prerogativës kryesore të nxjerrjes së ligjeve, e cila është objekt studimi për shkencën e së drejtës kushtetuese, në aktet e tjera juridike që ai nxjerr vihen re ose shfaqen dhe elemente të veçanta që në momente të caktuara përafrojnë me aktin administrativ.

            Në bazë të Kushtetutës, Kuvendit i është dhënë e drejta për të nxjerr vendime të ndryshme. Në rastet kur Kuvendi emëron ose shkarkon funksionar të lartë të shtetit, si Presidentin e Republikës, Kryetarin e Kontrollit të Lartë të Shtetit ose propozimi për shkarkimin e Prokurorit të Përgjithshëm etj., ai merr vendime. Këto vendime përmbajnë në vetvete elemente të natyrës juridike administrative të aktit, pasi duke qenë akte individuale ato nuk vendosin rregulla të detyrueshme sjelljeje për subjektet e ndryshme, siç është karakteristike kryesisht për ligjet, por përcaktojnë mënyrën e emërimit ose shkarkimit të funksionarëve të lartë të shtetit. Vendimi, pavarësisht se nxirret nga organi legjislativ, ai nuk e humbet cilësinë e të qenit akt juridiko-kushtetues, por për  veçoritë që ai paraqet për këto raste do të konsiderohet, qoftë edhe për efekte studimi, si një akt juridik me elemente administrative. Sidoqoftë, konfliktet që mund të krijohen si rrjedhojë e nxjerrjes së akteve të tilla, nuk studiohen nga e drejta administrative dhe as nuk mund të bëhen objekt shqyrtimi gjyqësor në gjykatën e zakonshme. Ato mund t’i nënshtrohen një kontrolli të natyrës kushtetuese. Në këtë drejtim ka ecur edhe jurisprudenca kushtetuese shqiptare.[6]

c)  Akte administrative të nxjerra nga gjykata

            Kushtetuta dhe ligji për organizimin gjyqësor u ka dhënë të drejtën gjykatave të të gjitha shkallëve që të ushtrojnë pushtetin gjyqësor në Republikën e Shqipërisë.[7] Gjatë veprimtarisë së tyre gjykatat nuk mund të privohen dhe nga funksioni administrativ. Gjykata vepron dhe shprehet vetëm nëpërmjet vendimit gjyqësor, që konsiderohet si akt procedural dhe i dallueshëm nga akti administrativ.

             Megjithatë lind nevoja që gjykata të kryejë dhe veprime të tjera ose të nxjerrë akte, të cilat për nga mënyra dhe forma nuk mund të jenë akte për dhënien e drejtësisë. Ato janë akte që pa u a mohuar karakterin procedural, përafrojnë me aktin administrativ. P.sh., njoftimi me anë të fletëthirrjes për t’u paraqitur në seancë gjyqësore, vendimet për largimin nga seanca gjyqësore të personave që prishin rregullin e qetësinë, vendimet për gjobitjen e dëshmitarëve ose ekspertëve, kur ata nuk paraqiten në gjykatë ose kundërshtojnë të dëshmojnë ose të japin mendimin pa shkaqe të arsyeshme, mospranimi për të paraqitur një dokument ose një send që është kërkuar nga gjykata dhe që provohet se ndodhet pranë një subjekti konkret etj. Pra, këto akte e mbartin në vetvete natyrën dhe elementet që karakterizojnë aktet administrative.[8]  

ç) Akte administrative të nxjerra nga Këshilli i Lartë i Drejtësisë

            Kushtetuta dhe ligjet “Për organizimin dhe funksionimin e Këshillit të Lartë të Drejtësisë” dhe “Për organizimin e pushtetit gjyqësor në Republikën e Shqipërisë” kanë përcaktuar Këshillin e Lartë të Drejtësisë si autoritetin shtetëror përgjegjës për mbrojtjen, emërimin, transferimin, shkarkimin, edukimin, vlerësimin moral e profesional, karrierën, dhe për kontrollin e veprimtarisë së gjyqtarëve të gjykatave të shkallës së parë dhe të gjykatave të apelit. Aktet juridike që nxjerr ky organ, për vet natyrën që kanë dhe për marrëdhëniet që rregullojnë janë objekt studimi edhe për shkencën e të drejtës administrative.

             Propozimi i KLD-së për të emëruar ose e drejta për të shkarkuar një gjyqtar të gjykatës së shkallës së parë dhe të gjykatës së apelit, nxjerrja ndaj tyre e përgjegjësisë disiplinore, ushtrimi i të drejtës së kundërshtimit të vendimeve të tij drejtpërsëdrejti në gjykatë,[9] pra të gjitha këto, janë elemente të mjaftueshme, të cilat teoria e së drejtës administrative i trajton për konceptin e aktit administrativ. Megjithëse akte të tilla për nga elementet e formës dhe të përmbajtjes, si dhe pasojat që krijojnë cilësohen si akte të natyrës administrative, nuk ia ndryshojnë natyrën këtij organi kushtetues.[10]

4.   Akti administrativ është akt  nënligjor.

             Organet e administratës shtetërore veprimtarinë e tyre ekzekutive dhe vendimmarrëse e realizojnë nëpërmjet aspektit të tyre juridik që konkretizohet me momentin e nxjerrjes së aktit administrativ. Kjo nënkupton se organet administrative këtë veprimtari duhet ta kryejnë në bazë dhe për zbatim të ligjit, sepse përndryshe nuk sjell efekte të caktuara juridike.

             Vlefshmëria e aktit administrativ presupozon përputhjen e tij me përmbajtjen e vet ligjit. Çdo akt administrativ i nxjerr nga cilido organ i administratës në formën e vendimit, urdhrit ose udhëzimit etj., duhet të gjejë detyrimisht mbështetjen e tij në ligj.[11]  Nuk mund të jetë i vlefshëm një vendim i Këshillit të Ministrave, një urdhër i Kryeministrit, një vendim ose udhëzim i këshillit të bashkisë së një qyteti, nëse nuk përputhet me përmbajtjen e ligjit.

             Karakteri nënligjor i aktit administrativ nuk e shndërron aktin në një riprodhues mekanik të ligjit, tek i cili ai është mbështetur. Ligji sanksionon parimet e përgjithshme për rregullimin e marrëdhënieve që krijohen ose ndryshohen me daljen e tij, ndërsa akti administrativ specifikon, detajon dhe përshtat me imtësi, duke bërë zbërthimin ose rregullimin në praktikë të kësaj marrëdhënieje juridike, të cilën është e pamundur ta rregullojë në tërësi ligji.[12] Për këtë arsye veprimtaria administrative paraqitet tepër dinamike dhe krijuese në raport me organet që bëjnë pjesë në pushtetet e tjera.

              Organet administrative, duke pasur të drejtën të nxjerrin vetë akte administrative, njëkohësisht fitojnë edhe një pavarësi, për të vlerësuar vetë se kur dhe si duhet të veprojnë. Ato gjejnë mënyrën, kohën dhe rrethanat e përshtatshme për të ushtruar kompetencat e tyre, me qëllim sjelljen e pasojave të caktuara juridike. 

             Edhe në rastet kur organet e administratës publike nxjerrin akte administrative, duke mos u mbështetur në ligjet konkrete, po në aktet e organeve më të larta të administratës, si veprimtaria që ato kryejnë, ashtu edhe aktet juridike që ato nxjerrin, nuk e humbasin karakerin e tyre nënligjor, sepse aktet e organeve më të larta, ku ato bazohen, janë akte me natyrë ligjore për to[13]. Kjo nënkupton se akti administrativ i një organi më të ulët nuk ka të drejtë që të ndryshojë ligjin ose aktin juridik të një organi më të lartë.

             Detyra e organit që nxjerr aktin, si dhe e vet aktit administrativ është që të bazohet në ligj ose në aktin më të lartë dhe ta zbatojë atë. Kjo është e ndërvarur nga koncepti i qartë që duhet pasur për hierarkinë e normave juridike, e cila ka gjetur pasqyrimin e saj në Kushtetutë, ku aktet normative të Këshillit të Ministrave radhiten pas Kushtetutës, marrëveshjeve ndërkombëtare të ratifikuara dhe ligjeve.[14]

             Aspekti nënligjor nuk është karakteristikë vetëm për aktet që nxjerrin organet e pushtetit ekzekutiv. Nga ligji burojnë të gjitha aktet e tjera që nxjerr jo vetëm pushteti ekzekutiv, por edhe ai gjyqësor. Përderisa në praktikë ndeshemi me akte të shumta dhe të natyrave të ndryshme, qoftë administrative ose gjyqësore, është e domosdoshme që për t’i mos konfonduar të shmangen elementet dalluese ndërmjet tyre.

4.1 Dallimi midis aktit administrativ dhe vendimit gjyqësor

Vendimet gjyqësore që marrin gjykatat kanë edhe ato karakter nënligjor, por nuk mund të barazohen me aktin administrativ. Vendimi gjyqësor dhe akti administrativ kanë aspekte të përbashkëta me njëri-tjetrin, por kanë edhe elemente dalluese si në përmbajtje, ashtu dhe në formë.

            Vendimi gjyqësor për nga natyra e tij është individual.[15] Kjo shpjegohet me faktin se vendimi gjyqësor zgjidh një mosmarrëveshje konkrete dhe specifike midis palëve në konflikt. Ai është shprehje e një veprimtarie gjykimi për një ngjarje, konflikt, mosmarrëveshje që ka ndodhur më parë dhe rivendos një të drejtë të shkelur padrejtësisht.

             Efektet e vendimit gjyqësor shtrihen vetëm mbi çështjen konkrete dhe jo më tej. Ai është i detyrueshëm ndaj palëve në gjykim dhe i shërben zgjidhjes së konfliktit midis tyre.     Konkretësia, pra individualiteti i zgjidhjes së çështjes është një tipar i përbashkët ndërmjet vendimit gjyqësor dhe aktit administrativ. Sidoqoftë, siç është përmendur edhe në krerët e mëparshëm, për efekt të terminologjisë që përdorim, nuk i lëmë mënjanë për t’i trajtuar si pjesë përbërëse e aktit administrativ edhe aktet me natyrë normative që nxjerrin organet e administratës publike. Këto akte janë me efekte normuese, pra krijojnë norma të detyrueshme sjelljeje për një kategori të gjerë subjektesh, cilësi të cilën nuk mund ta ketë një vendim gjykate. Gjykata me vendimin që nxjerr, qoftë ky edhe vendim unifikues, jep drejtësi dhe nuk krijon normë juridike.

            Vendimi gjyqësor merret nga gjykata, pasi ajo vihet në lëvizje nga palët në proces. Pra, nuk mundet gjykata me nismën e saj, kryesisht pa pasur kërkesë nga subjektet e ndryshme, të marrë vendim përfundimtar për zgjidhjen e një mosmarrëveshjeje të karakterit civil, penal, tregtar, administrativ etj.

            Për nxjerrjen e aktit administrativ, organi i administratës publike, krahas të drejtës që kanë subjektet e interesuara për ta investuar atë, mundet që edhe me nismën e tij, ta kryej një funksion të tillë.

            Vendimi gjyqësor është ekskluzivitet i gjykatës dhe nuk mund ta kenë këtë prerogativë organe të tjera të pushtetit shtetëror. Sipas Kushtetutës së Republikës të Shqipërisë, gjykatat i marrin vendimet në emër të Republikës.  E drejta për të nxjerrë një akt administrativ, siç është trajtuar edhe më lartë, krahas organeve të administratës publike, i përket edhe organeve të tjera të pushtetit legjislativ dhe atij gjyqësor. Presidenti i Republikës, Kuvendi, gjykata, Këshilli i Lartë i Drejtësisë, etj., e kanë këtë kompetencë. Kjo e zgjeron rrethin e organeve, të cilët megjithëse nuk bëjnë pjesë në pushtetin ekzekutiv, kanë të drejtën e nxjerrjes së akteve me natyrë administrative.

            Gjykata nuk mund të nxjerr akt tjetër juridik përveçse vendimit. Akti administrativ merr emërtime të ndryshme sipas organit që e nxjerr, marrëdhënies juridike që rregullon, si dhe pasojave që krijon. Akti administrative nxirret në emër të organit kompetent. Ai mund të emërtohet duke filluar nga vendim i Këshillit të Ministrave, urdhër i ministrit, i kryetarit të bashkisë, udhëzim i këshillit të bashkisë, dekret i Presidentit të Republikës, e deri në licencë, diplomë, leje për ushtrim të një veprimtarie etj.   

            Efekti i shtrirjes në hapësirë i vendimit gjyqësor nga ai i aktit administrativ nuk është i njëllojtë. Një vendim gjykate, megjithëse zgjidh një mosmarrëveshje konkrete midis palëve ndërgjyqëse dhe që duket sikur nuk vepron ndaj të tretëve, ka efekt detyrues për çdo organ, ose subjekt që lidhet me konfliktin e zgjidhur me këtë vendim. Një vendim gjyqësor, që detyron një subjekt fizik a juridik për të paguar një detyrim monetar ndaj një tjetri, i shtrin efektet e tij në çdo mënyrë që parashikon ligji për ekzekutimin e këtij detyrimi dhe kudo që ai të ketë vendbanimin ose selinë e tij brenda territorit të Republikës. Një vendim gjyqësor për zgjidhje martese i shtrin efektet e tij kudo dhe ndaj kujtdo që ka lidhje me ekzekutimin e tij, qoftë për detyrimin ushqimor ose për mbajtjen e fëmijëve, pavarësisht nga ndryshimi i vendbanimit të palëve në konflikt.

            Akti administrativ jo në çdo rast e ka këtë hapësirë veprimi lidhur me efektet e tij. Është e vërtetë që aktet normative të Këshillit të Ministrave kanë efekte juridike në të gjithë territorin e Republikës, por një vendim i Këshillit të Bashkisë të qytetit të Durrësit, p.sh., për ta konkretizuar, nuk mund të ketë fuqi juridike tej këtij juridiksioni. Ashtu si një akt administrativ që ka të bëjë me mobilizimin ushtarak, nuk mund t’i shtrijë efektet e tij në seksin femror ose ndaj një kategorie subjektesh që ndalohen të kryejnë këtë detyrim për shkak të moshës ose aftësive shëndetësore. Pra, efekti i një vendimi gjyqësor është kurdoherë i pakufizuar në hapësirë, në raport me efektin e një akti administrativ.

            E parë në aspektin e mënyrës së ekzekutimit të tyre, vendimet gjyqësore ekzekutohen, krahas të zbatuarit vullnetarisht nga subjektet, vetëm nga një organ i specializuar që bën pjesë në këtë administratë gjyqësore, zyrës së përmbarimit. Për ekzekutimin e aktit administrativ nuk zbatohet e njëjta mënyrë. Akti administrativ ekzekutohet nga vetë organi që e ka nxjerr aktin, nëpërmjet hallkave që varen drejtëpërsëdrejti nga ai ose nga organe të specializuara të pushtetit ekzekutiv, që ligji i ka ngarkuar me këtë detyrë. Organe të tilla të specializuara nuk janë të pakta në administratën publike. Mjafton të përmendim disa lloje të policive që veprojnë për ekzekutimin e akteve administrative.      

             Lidhur me karakterin ndëshkimor, që kuptohet se është element i domosdoshëm si në vendimin gjyqësor (bëhet fjalë për ato vendime me karakter penal dhe në raste të veçanta dhe të sferave të tjera civile, të punës, familjare etj.) ashtu dhe në aktin administrativ, ekziston ndryshimi. Llojet dhe masat e dënimit dhe karakteri penalizues është i ndryshëm ndërmjet tyre. Akti administrativ parashikon (jo të gjitha aktet administrative e kanë këtë cilësi) [16] lloje dhe masa dënimi më të buta nga ato që parashikon një vendim penal.

            Sipas Kushtetutës së Republikës të Shqipërisë e drejta për të anuluar ose ndryshuar një vendim gjyqësor i përket vetëm një instance më të lartë gjyqësore. Nuk mundet gjykata, që ka dhënë vendim përfundimtar për një çështje konkrete, të ketë të drejtën ta revokojë ose ta ndryshojë vendimin e saj.

             I njëjti rregull nuk mund të zbatohet për aktin administrativ. Në administratën publike vepron parimi hierarkisë, sipas të cilit aktet e organeve më të ulta mund të anulohen ose ndryshohen nga organet e tyre më të larta. Sidoqoftë, kjo nuk ia heq të drejtën organit administrativ, në rastet kur është në gjendje të vlerësojë paligjshmërinë e aktit të tij, të revokoj ose të ndryshoj atë, pa iu kërkuar shqyrtimi i tij një organi administrativ më të lartë. Ky është parim i organeve të administratës shtetërore, të cilat nuk kufizohen në ushtrimin e kësaj të drejte, me përjashtim të rasteve kur vetë ligji parashikon ndryshe.

            Anulimi, që i bëhet vendimeve gjyqësore vetëm nga gjykata më e lartë dhe jo nga autoritetet administrative, dallon nga e drejta që iu përket organeve gjyqësore të shqyrtojnë vlefshmërinë e akteve administrative. Kjo e drejtë nuk nënshtron pushtetin administrativ nga ai gjyqësor, por është shprehje e kontrollit dhe e balancimit ndërmjet pushteteve, si dhe njëkohësisht përbën një nga parimet themelore të shtetasve, sipas të cilit kushdo, për mbrojtjen e të drejtave, të lirive dhe të interesave të tij kushtetuese dhe ligjore ka te drejtën e një gjykimi të drejte dhe publik brenda një afati të arsyeshëm nga një gjykatë e pavarur dhe e paanshme e caktuar me ligj.[17] Sipas këtij parimi kushtetues aktet me karakter administrativ do t’i nënshtrohen kontrollit gjyqësor.


[1] Nëpërmjet këtij saktësimi synohet të sqarohet ndonjë keqkuptim që vjen nga ndonjë artikullshkrues polemizues lidhur me këtë çështje që i ndan si elemente më vete krijimin, ndryshimin ose shuarjen e pasojave juridike nga ardhja e pasojave juridike.

[2] Këtë terminologji përdor edhe Kodi i Procedurës Civile i vitit 1996, në nenin 253.

[3] Neni 3 i Kodit të Procedurave Administrative.

[4] Neni 92 i Kushtetutës së RSH-së parashikon kompetencat e Presidentit të Republikës.

[5] Për këtë çështje, në praktikën gjyqësore, janë konstatuar qëndrime të kundërta. Kolegjet e Bashkuara të Gjykatës së Lartë në vendimin unifikues nr. 3, date 30.1.2003 (vendim i cili është shfuqizuar si i papajtueshëm me Kushtetutën, me vendimin nr. 38, datë 23.12.2003 të Gjykatës Kushtetuese) kanë mbajtur qëndrimin se “... dekretet e Presidentit të Republikës janë akte të natyrës juridiko-kushtetuese dhe jo akte administrative, të përcaktuara si të tilla nga neni 106 i Kodit të Procedurave Administrative... Dekretet e Presidenttt të Republikës nuk mund të përfshihen në të njëjtën kategori me aktet e organeve të administrates publike. Ato janë akte të pushtetit të lartë ekzekutiv (të kryetarit të shtetit) me të cilat vendosen emërimet, shkarkimet, ngritjet në përgjegjësi, transferimet, gradimet, etj., të një kategorie funksionarësh të rendësishëm të shtetit...Dekretet e Presidentit të Republikës të nxjerra në bazë të kompetencave të tij kushtetuese nuk i nënshtrohen shqyrtimit gjyqësor, sepse vet Kushtetuta e ka përjashtuar një mundësi të tillë.” Përmbledhje e vendimeve unifikuese të Gjykatës së Lartë, botim i vitit 2006, faqe 201. 

Në vendimin nr. 25, datë 13.2.2002 Gjykata Kushtetuese ka bërë një analizë të ndryshme për natyrën e dekretit të Presidentit të Republikës, duke arsyetuar: “Nga përmbajtja dhe fryma e Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë, del qartë se Presidenti i Republikës si kryetar i shtetit, edhe pse i ndarë nga organet kryesore që realizojnë pushtetet, kryen disa funksione që kanë natyrën e këtyre pushteteve. Është kjo arsyeja që Presidenti i Republikës në ushtrimin e funksioneve të tij, krahas akteve që janë rezultat dhe shprehje e drejtimit politik, nxjerr akte individuale me karakter administrativ. Në aktet me karakter administrativ përfshihen edhe dekretet për shkarkimin nga detyra të prokurorëve, si masë me karakter disiplinor. Duke pasur të tilla cilësi, dekreti në bazë të dispozitave kushtetuese … dhe në harmoni me frymën e përmbajtjen e legjislacionit e të praktikës së mirëfilltë gjyqësore, duhet të jetë objekt i ankimit dhe i shqyrtimit gjyqësor.” Vendime të Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë, botim i vitit 2003, faqe 41.

[6] Vlen të përmenden vendimi nr. 12/1992 i Gjykatës Kushtetuese të RSH-së, që ka pasur për objekt shqyrtimi pakushtetutshmërinë e vendimit të Kuvendit Popullor nr. 231, datë 17.9.1992 për shkarkimin nga detyra të Prokurorit të Përgjithshëm, M.Haxhia. (Volumi i vendimeve të GJ.K, viti 2001, faqe 48).

Një tjetër vendim i Kuvendit të Republikës së Shqipërisë që është bërë objekt shqyrtimi në Gjykatën Kushtetuese është ai që lidhet me shkarkimin nga detyra të Prokurorit të Përgjithshëm A.Rakipi, vendim i cili së bashku me Dekretin e Presidentit të Republikës janë shfuqizuar si të papajtueshëm me Kushtetutën. (Volumi i vendimeve të GJ.K, viti 2002, faqe 107).

[7] Neni 135 i Kushtetutës së Republikës të Shqipërisë.

[8] Sipas neneve 165-168 të Kodit të Procedurës Civile, mosparaqitja në gjyq edëshmitarit apo ekspertit pa shkaqe të arsyeshme, kundërshtimi për të dëshmuar, mosparaqitja në gjyq e dokumentit ose e sendit nga personi i tretë, mosbindja e urdhrit të kryetarit të seancës dënohen me gjobë deri në 30 000 lekë.  Personat që dënohen me gjobë, sipas këtyre dispozitave, mund t'i paraqitin gjykatës që i ka dënuar, brenda tri ditëve, kërkesë për heqjen e dënimit. Raste të kësaj natyre nuk e dallojnë gjykatën nga veprimtaria që ushtron një organ administrativ.

[9] Sipas nenit 36 të ligjit nr. 9877, datë 18.2.2008, “Për organizimin e pushtetit gjyqësor në Republikën e Shqipërisë”, “ ndaj vendimit të shkarkimit nga detyra, gjyqtari ka të drejtë të ankohet, brenda 15 ditëve nga njoftimi i vendimit, në Gjykatën e Lartë, e cila vendos me kolegje të bashkuara. 2. Për masat e tjera disiplinore, ankimi bëhet në Gjykatën e Apelit, Tiranë.”

[10] Deri përpara amendamenteve kushtetuese të datës 21.4.2008, Komisioni Qendror i Zgjedhjeve ishte i parashikuar si një organ i përhershëm që përgatit, mbikqyr, drejton dhe verifikon të gjitha aspektet që kanë të bëjnë me zgjedhjet dhe me referendumet dhe shpall rezultatet e tyre.  Pra, ai ishte kompozuar si një organ kushtetues dhe, për veçantinë që paraqiste, nuk përfshihej në sistemin e organeve të administratës shtetërore. Megjithatë, duke u nisur nga pozicioni që Kushtetuta dhe Kodi Zgjedhor i kishin dhënë këtij organi dhe sidomos nga kompetencat me të cilat ishte pajisur, edhe ky organ, pavarësisht se nuk i përkiste ekzekutivit, nuk përjashtohej nga e drejta për të ushtruar veprimtari administrative dhe aq më tepër nga e drejta për të nxjerrë akte administrative. Kështu, Komisioni Qendror i Zgjedhjeve emëron dhe shkarkon anëtarët e KZZ-së dhe KZQV-së dhe i mbikqyr ato, shqyrton dhe zgjidh ankesat e përfaqësuesve të subjekteve zgjedhore, vendos sanksione administrative kundër personave që kryejnë kundërvajtje administrative në lidhje me zgjedhjet etj. Këto kompetenca, por jo vetëm këto, janë të karakterit administrativ. Aktet nënligjore të KQZ-së, si vendimet, rregulloret dhe udhëzimet, kur rregullojnë marrëdhënie të caktuara administrative, konsiderohen si akte me natyrë administrative. Gjithashtu, dhe shqyrtimi i vendimeve të KQZ-së në gjykatë, është një gjykim i karakterit administrativ. Tashmë, ky organ është shndërruar në një organ me natyrë administrative dhe, për rrjedhojë, nuk mund të analizohet së bashku me organet e tjera kushtetuese, të cilat në raste të veçanta, mund të nxjerin akte me natyrë adminisrative.

[11] Neni 118, pika 1 e Kushtetutës parashikon : “Aktet nënligjore nxirren në bazë dhe për zbatim të ligjeve nga organet e parashikuara në Kushtetutë.”

[12] Neni 118, pika 2 i Kushtetutës ka sanksionuar : “Ligji duhet të autorizojë nxjerrjen e akteve nënligjore, të përcaktojë organin kompetent, çështjet që duhen rregulluar, si dhe parimet në bazë të të cilave nxirren këto akte”. Ky rregull i ri kushtetues ka disiplinuar veprimtarinë administrative të organeve të larta të pushtetit administrativ. Sipas kësaj dispozite kushtetuese, Këshilli i Ministrave, ministri dhe institucionet e tjera qendrore nuk mund të nxjerrin akte nënligjore pa ja dhënë ligji në mënyrë të shprehur këtë të drejtë. Në ligjet që hartohen dhe miratohen nga Kuvendi, pas hyrjes në fuqi të Kushtetutës së RSH-së gjendet formulimi që orienton organet përkatëse të nxjerrin akte nënligjore duke specifikuar edhe çështjen konkrete për të cilën duhet të normohet marrëdhënia konkrete. 

[13] Duhet të qartësohet se një rregull i tillë vlen kryesisht për organet e ulta të administratës dhe jo edhe për organet e parashikuara nga Kushtetuta. Në këtë drejtim është e nevojshme të bëhet një dallim, për arsye se organet e parashikuara në Kushtetutë (pra organet e larta ekzekutive) duhet domosdoshmërisht që të nxjerrin akte nënligjore në bazë dhe për zbatim të ligjeve. Neni 118, pika 2 i Kushtetutës e sanksionon një rregull të tillë. Kjo dispozitë kushtetuese ndihmon për t’i dhënë kuptimin kushtetues dhe doktrinar konceptit “rezervë ligjore”, nëpërmjet të cilës kufizohet apo orientohet pushteti normativ i organeve ekzekutive për të rregulluar marrëdhënie të caktuara me akte administrative. Në rastin e rezervës ligjore relative çështja konkrete mund të rregullohet edhe nga aktet nënligjore, përveçse kur ligji ka parashikuar vet çështjet kryesore, si dhe parimet mbi të cilat do të nxirren këto akte. Ndërsa në rastin e rezervës ligjore absolute është norma kushtetuese që ia rezervon ligjit dhe vetëm ligjit rregullimin e një marrëdhënie konkrete. Në jurisprudencën kushtetuese i është bërë një analizë e gjërë këtij koncepti. Shprehja “vetëm me ligj” ka kuptimin që në rast se është i nevojshëm kufizimi i një të drejte të parashikuar në Kushtetutë, atëherë ky vlerësim është në diskrecionin vetëm të ligjvënësit dhe jo të organeve të tjera ekzekutive. Përdorimi i kësaj shprehje nuk është i rastit, por është bërë për të treguar se kufizime të tilla nuk mund të vendosen me ndonjë akt tjetër përveç ligjit (Shih më gjerë, vendimin nr. 20, datë 11.7.2006 të Gjykatës Kushtetuese).

[14] Neni 116 i Kushtetutës së Republikës të Shqipërisë.

[15] I vetmi përjashtim bëhet për vendimet unifikuese të Gjykatës së Lartë të cilat marrin karakter përgjithësues. Megjithatë, edhe vendimet unifikuese trajtojnë një çështje konkrete midis palëve në gjykim dhe, mbi këtë bazë, orientojnë gjykatat në përgjithësimin e praktikës gjyqësore.

[16] Bëhet fjalë për aktet administrative që ndëshkojnë subjektet juridik për kundërvajtje administrative.

[17] Shih nenin 42, pika 2 të Kushtetutës së Republikës të Shqipërisë.

4 vota. Mesatarja e 3.50 të 5.

Shto një koment

You're using an AdBlock like software. Disable it to allow submit.