KUR GUXIMI MPOSHT FRIKËN EDHE KRIMIN

KUR GUXIMI MPOSHT FRIKËN EDHE KRIMIN

Nga Aranita Qilimi
Me 14 korrik 2003, në sallën e Akademisë së Shkencave, Komiteti i Pajtimit Mbarëkmbëtar dhe Koalicioni Shqiptar Antikorrupsion organizuan një takim me përfaqësues të komunitetit dhe shoqërisë civile “Per denoncimin e izolimin nga shoqëria tw trafikantwve te femrave tw femijwve dhe tw drogws”. E gjithw vwmendja u pwrqwndrua tek rrwfimi i guximshëm i 13 vjeçares Albana Prenga dhe i babait të saj, Zef Prenga që kishin ardhur nga zonat më e thellë e Mirditës, Gurth Spaçi, për të denoncuar trafikantët dhe gjyqtarët që i liruan ata. Forumi i Gruas së Komitetit të Pajtimit Mbarëkmbëtar, krahas nismës për lirimin pa kushte të grave dhe fëmijëve të ngujuar është angazhuar në mbrojtjen dhe inkurajimin e këtyre viktimave për t’i denoncuar kriminelët. Akti i Albana Prengës, e cila jo vetëm nuk iu nënshtrua dhunës e kërcënimeve me armë, por edhe këmbënguli për t’i çuar ata në bankën e të akuzuarve, tregon se guximi për tu përballur me kriminelët e mposht krimin. Fjala e saj dhe qëndrimi burrëror i të atit u përshëndetën nga gjithë opinioni shoqëror.

Denoncimi i 13 vjeçares Albana Prenga

“-Unë quhem Albana Prenga dhe vij nga fshati, Gurth-Spaç i Mirditës. Ne Jemi shtatë fëmijë. 6 motra dhe një vëlla, 10 vjeç. Fatkeqësisht vëllai është i paralizuar. Kushtet e fshatit e të familjes sime janë shumë të vështira. Edhe ne fëmijët, detyrohemi të punojmë. Shkollën dhe dyqanin i kemi më tepër se gjysëm ore larg. Në shkurt të këtij viti, me datën 7, kur unë, sapo kisha mbushur 13 vjeç, u përballa me një ngjarje të hidhur që se kisha menduar kurrë se mund të më ndodhte në jetë.
Mbasditen e kësaj date, duhej të shkoja tek dyqani për të blerë ushqime.
Rrugën, kur shkova, e bëra shpejt se ishte dëborë dhe ftohtë. Kur po kthehesha për në shtëpi, pashë një djalë i cili priste në rrugë. Nuk mendova asgjè të keqe. E dija që ishte nga fshati im dhe i martuar. Kalova pranë tij pa folur dhe pak më tej, pashë dikë tjetër me shpinë të cilin nuk e njoha. Personi që priste në rrugë më erdhi nga mbrapa dhe filloi të më kërkontë llogari, se pse nuk i fola.
Më thoshte se s’kishte rrugë tjetër për mua veçse të shkoja me të.
I pergjigjesha, prerë, se nuk kisha punë me të, e të më hapte rrugën. Por kjo gjë e acaronte.
Acarimi arriti deri aty sa të provoja grushtin fytyrës. Megjithëse i thashë disa herë se do ta paguante për atë që bënte, këmbëngulte përsëri t’i nënshtrohesha. Më tregoi një armë që mbante nën xhup dhe më kërcënonte se do mi derdhte plumbat mbi trupin tim. Kur kisha menduar dhe vdekjen time, arrita të shkëputesha dhe vrapova drejt shtëpisë. Pa kaluar 20 a 30 metra qëlloi me armë. Kam vrapuar pa e ditur se çfarë po bëja deri kur arrita tek prindërit.
Babai, ndonëse i tronditur, kundërshtoi kërkesat e kushërinjve për të marrë hak brenda natës dhe vendosi t’u drejtohej organeve të policisë dhe prokurorisë.
Arrestimi i personit u bë atë natë dhe policia na u duk shumë në rregull në fillim. Ajo mori provat, bashkë me gëzhojën, dhe prokurori na dha zemër se do gjenim drejtësi.
Megjithëse familja e tij erdhi për të na kërkuar falje, babai përsëri kërkoi ndëshkimin e fajtorit sipas ligjit.
Tani ata kanë braktisur fshatin dhe kanë dërguar edhe njerëz për të kërkuar pajtim. Unë dhe babai përsëri kemi kërkuar që ai të dënohet.
Prokurori kërkoi dënimin e tij vetëm me 6 vjet heqje lirie ndërsa gjykata e liroi fare. Babai kërkon dënimin sipas ligjit dhe unë jam që drejtësia ta dënojë atë. Edhe pse në gjendje të vështirë vendosëm të vijmë e të flasim këtu para këtij takimi.
Dua t’i kërkoj Presidentit, Kryeministrit dhe Gjykatës së Lartë, të na mbështesin, që të zbatohet ligji. Ne do ta kërkojmë përsëri drejtësinë dhe besojmë se do ta gjejmë atë. Falenderoj bashkëfshatarët e mi që na mbështetën duke e dënuar gjestin dhe ato gra të Komitetit të Pajtimit Mbarëkombëtarqë më mbrojtën, e më dhanë kurajo të vij këtu për të denoncuar...”
“ Zoti në qiell e shteti në tokë....haku vajzës do t’i merret ”

Fjala e Zef Prengës
(babai i Albana Prengës)


-Në Mirditë nuk e kemi zakon të ruajmë gratë e vajzat. Ato kanë punët e tyre, shkojnë në mal për dru e për ujë, në dyqan për ushqime e në shoqëri dhe as mendohet që dikush t’u bjerë në qafë. Në shtegun e malit apo në udhë të madhe ato respektohen prej gjithkujt e s’mundet njeri me i prek. Katundet e Mirditës nuk mund t’i lejojnë askujt kësi punësh, që ia lëshojnë marren gjithë vendit. Unë kam ardhë, sot, me u kërkue sqarim atyre gjyqtarëve, policëve, hetuesve e njerëzve të veshur me petk shtetnor, pse i liruan dhe i quajtën të pafajshëm kriminelët? A mos vallë ishte fajtore vajza ime që ecte rrugës për hesap të vet, për të kryer një punë që familja ia kishte ngarkue. A mos vallë ishte fajtore vajza ime që ky kriminel faqezi i del përpara, edhe pse e dinte se ajo ishte nji fëmije, në moshën trembëdhjetë vjeç. A mos vallë ishte fajtore vajza ime që i tha atij, se unë nuk të njoh e me liro rrugën. A mos vallë asht fajtore vajza ime që kërkoi ndihmën e familjes, të drejtësisë e të shtetit, për të mbrojtur nderin, dinjitetin e jeten e saj. Ai e kërcënoi, e qëlloi me grushta dhe në fund përdori edhe armën duke qëlluar mbi të, kur e pa se ajo nuk iu nënshtrua. Ne i jemi drejtuar prokurorisë, ligjit e shtetit, ashtu siç e kemi zakon, siç ka udhëzue edhe ky komitet, që na ka mbrojtur e na ka sjellë deri këtu. Gjykatësi na ka sorollatur disa herë, edhe pse i kishte faktet. Dihet se pse na sillte nalt e poshtë. As e kam menduar as e mendoj që kjo punë do të mbyllet me padrejtësi. As unë as kërkush nuk do ta pranojë këtë. “ Zoti në qiell e shteti në tokë, por haku vajzës do ti merret” - perfundoi ai
Asnjë vlerësim. Bëhu i pari që e jep atë!

Komentet

Abonohu:
Adresa e-mail