STUDENTI I SË DREJTËS “ne jemi nën kushtetutën, por kushtetuta është ajo çfarë gjyqtarët thonë se është”. (charles evans hughes)
STUDENTI I SË DREJTËS

Mirësevini

  • Islami dhe Partia

    Alban Daci 
     Partia vendosi të përjashtojë Kastriot Islami, i cili vepronte e mendonte ndryshe nga ajo dhe lideri i saj shpirtëror. Partia u mundua dhe u përpoq ta edukonte dhe t'ia mbushte mendjen të mendonte si Partia dhe gjithashtu të gjente se car mendimesh kishte lideri i saj shpirtëror. Pas shumë përpjekjesh me keqardhje Partia dështoi me individin Islami, të cilin tashmë vendosi ta përjashtojë dhe ta shpall armik të saj dhe të kombit. Madje edhe armik të integrimit europian. Islami ishte aq shume i pandreqshëm sa nuk ju tha e drejta të bënte as autokritike. Për tradhti ndaj liderit dhe Partisë, ati i hiqet e drejta të kalojë qoftë edhe afër vendit, ku është selia e Partisë. Ndoshta Partia do të vendoste ta dërgonte në Qafen e Barit, por tashmë ajo nuk ekziston. Për këtë arsye i ka dhënë të drejtë të kërkojë dhe te marr azil në ndonjë parti tjetër, të majtë e pse jo edhe të djathtë. Vija dhe ideologjia e të pavdekshmit sh. Enver Hoxha që mbetet në zemrën e Partisë, ndihmojë të zgjidhte problemin Islami. Enver Hoxha: "Dënimi më i rëndë për një anëtar partie është përjashtimi nga Partia. Por edhe ata që janë përjashtuar ose që përjashtohen nga Partia nuk janë tradhtarë, apo armiq të Partisë dhe të popullit. Bëjnë përjashtim ata që në bazë të fakteve, provave e gjykimeve të drejta të Partisë janë cilësuar elementë antiparti, tradhtarë të Partisë dhe të popullit. Kategoria e parë e të përjashtuarve kanë qenë njerëz që vazhdimisht kanë pasë përsëritur gabime të ndryshme, për të cilët janë bërë përpjekje të ndreqen, të edukohen, po ka qenë e pamundur, prandaj edhe nuk e meritonin të militonin në radhët e Partisë. Por, prapë e deri në fund Partia kujdeset dhe e ka për detyrë të kujdeset për ta dhe, ashtu si me gjithë njerëzit, edhe me këta ajo ka korru sukses rezultate të mira". Kohët ndryshuan dhe mendohej se proceset do të ecnin vetëm përpara. Rralle ndokush në fillim të viteve ’90 do të besonte se ne vitin 2011 mund të përjashtoheshin njerëz nga Partia vetëm pse mendonin ndryshe nga Kryetari. Megjithatë, ja ndodhi! Vitet kanë kaluar, por hija e së kaluarës qëndron shumë e pranishme me hapat e kohë, sa shumë herë na duket sikur jetojnë të njëjtat kohëra. Veprimi i Islamit për pak çaste na bëri të besojmë se Byroja e Partisë ekziston akoma dhe në mesin e saj ka edhe armiq që duhen të ndëshkohen.
  • Qëndroj, domethënë: jam dhe do të jem

    Mr.sc.Rexhep Ahmeti

    Rexhep AhmetiNatyrisht, edhe pse gjithëkund nuk mund të pajtohesha me pikpamjet e tij, ishte edhe kënaqësi ta dëgjoja dhe ta shihja një profesor të ri në moshë, të filozofisë politike të Universitetit të Tiranës, Elvis Hoxhën, në emision të Klankosovës, më 28 Nëntor 2011, i cili jo vetëm që i njeh mirë teoritë e botës perëndimore, por edhe di të jetë kritikë daj tyre, kur ia merr mendja, se, edhe tani duhet krijuar diçka më të mirë, se këto që janë. “Takohesha”, publikisht, për herë të parë, me Elvisin dhe pash te ai një nivel të lartë teorik, gjë që i mundësonte shikuesit të merrte shumë informacione të reja, për shumë tema të rëndësishme, që trajtoheshin e prekeshin në këtë emision. Por në një rast, gjatë të kësaj interviste, duke folur për fenomenin e Familjes Jashari, Elvisi tha: " Familja e ka bërë, në fakt, një faj ndaj vetes. E pa veten si komb. Ky ishte një gabim i familjes Jashari "
    Për ne që jemi në Kosovë, bashkëvuajtës dhe bashkëmendimtarë koxha të ngjashëm si familja Jashari, nuk besojmë se Familja Jashari e ka bërë këtë akt pa vetëdije. Sigurisht, që e ka ditur se po i bënë një dëm vetes, por është dëmtuar me qëllim vetëmohimi të vetes për një ide e realitet tjetër nga ai që ka qenë. Rrethanat para e gjatë 5 marsit 1998 kanë qenë specifike, shumë të rënda dhe të zorshme, e për t’i tejkalauar ato, dhe për ta mundur një shtet vrastar, Familja Jashari me bashkëluftarë, kishte vetëvendosur, që as fëmijtë e gratë mos t’i largonte dhe as luftën mbinjerëzore kundër makinerisë së egër okupatore, të mos e ndalte gjer në vdekje. Sigurisht, që familja emblematike Jashari, që më parë, një gjë të madhe e ka menduar dhe parashikuar. Edhe për diçka jam i sigurt: Ky shembull i luftës çlirimtare, i pakundndodhur më parë (më sa dimë ne) ka ndikur shumë fuqishëm jo vetëm në shtimin e shpejtë të radhëve të UÇK-së, por edhe në forcimin e moralit luftarak të anëtarëve të gjeratëhershëm të UÇKsë. Ky akt e ka obliguar tërë kombin që të mos kursen më asgjë për çlirimin e Kosovës dhe ribashkimin me Shqipërinë. Në këtë drejtim, edhe pas 5 marsit 1998 u bënë shumë betime të shumë grupeve që i bashkoheshin Ushtrisë së Komandantit Legjendar (në kuptimin kreshnikor), Adem Jasharit. Vet (unë), gjatë luftës çlirimtare, kam dëgjuar familjarë, dhe jo vetëm bashkëluftëtar tonë, duke thënë: “ Eh, kjo që po dhë unë për luftën çlirimtare, është fare pak në krahasim me atë çka ka dhënë Familja Jashari. Ata studjues që do ta studjojnë këtë akt të çuditshëm të familjes Jashari, besoj, se do të binden se kjo familje e ka njohur dhe e njeh shumë mirë psikologjinë e shqiptarit (shqipatrëve) të Kosovës, ndaj këtë akt e bëri sepse që e urdhëruar nga vetja (por edhe e detyruar nga situata) ta bënte për ta arritur qëllimin e saj dhe të kombit (fazën e parë): mposhtjen e okupatorit dhe largimin e tij nga Kosova jonë e dashur. (Dihet, faza e dytë e realizimit të Qëllimit Kombëtar është Ribashkimi i Kombit me Troje të veta) Por, edhe ata që nuk e kanë thënë (pranaur shprehimisht) ndikimin apo efektin që ka shkaktuar te ta akti jasharian, me punë e kontribut kanë bërë një vepër apo shumë vepra në drejtimin që e fuqizoi dhe e përcaktoi, përfundimisht, familja Jashari, në fillimet e bujshme të Luftës Çlirimtare të Kosovës. Shembulli se si luftohet e vdiset për vatan e komb, i dhënë nga kjo familje ka qenë jashtëzakonisht ndikues, efektiv, i cili akt mendor dhe heroik çuditi jo vetëm botën shqiptare. 
    Sa televizione, sa teorikë e propagandorë, sa shkolla, universitete, akademi dhe institucione tjera do të ishin dashur për t’ua mbushur shqiptarëve mendjen dhe për t’i bindur se dueht hyrë në luftë të vërtetë intenzive, për jetë a vdekje, në vitin 1988 dhe a do të kishin mundur ato ta arrinin efektin që e arriti akti i menduar dhe i realizuar, heroik, jasharian i vitit 1998 në Prekaz? 
    Mendoj se te shqipatrët e Kosovës, atëherë dhe sot, më shumë mobilizon, vepra, akti çlirues, i menduar-i bërë, hjeka, emocioni-dhimba se sa fjala, teoria apo edhe bindja. (Edhe pse, se mendoj, se nuk është e dëshirueshme të jetë vetëm kështu).
    Ndërsa çështja: A e pa, në të vërtetë, familja jashari veten si komb?, për mua nuk është premisë e vërtetuar, ndaj duhet të vërtetohet empirikisht e parktikisht. Duhet pra studim-vërtetim konkret vetëm për këtë gjë. Nuk e di, ndoshta Elvisi ka ndonjë studim empirik për këtë konkluzion-përfumdim, që ka nxjerr!
    Por edhe nëse Familja Jashari e ka parë veten si esencë të kombit, në atë moment, nëse është identifikuar ashtu, nëse ka pasur atë fuqi shpirtërore të shoh ashtu, atëherë kjo nuk është gabim, ngase kjo ngjarje nuk është e panjohur te shqiptarët, kur kanë shpirt epik dhe marrin një ndërmarrje aq të fortë, befasuese, krijuese, historike.
    Në të drejtën zakonore, familja shqipatre është pjesë organike e kombit. Në Kanunin e Lekë Dukagjinit të përmbledhur dhe të kodifikaur nga Shtjefën Gjeqovi (të ribotuar edhe në Prishtinë më 1972) është theksuar raporti organik dhe i hapur i familjes me kombin, prandaj aty gjejmë edhe këtë formulim se pjestarët e familjes, apo “gjindja e shpisë;..... të gjith zbashkut permblidhen në në Familje ma të hapët, e cila quhet Kom” (f.7) Në traditën zakonore shqiptare, si familja ashtu edhe kom (b) i kanë “nji atme, nji gjak, nji gjuhë, e doke”, dhe të dy këto kategori sociologjike lidhen me norma të përbashkëta të Flamurit, Fjalës (Besësë), Bejës, Nderës vehtjake, Miqësisë… të cilat zbatohen në jetë vullnetarisht, dmth. pa qenë të detyruar nga institucione dhune të shtetit.
    Nuk besoj se kjo strukturë juridike, filozofike dhe shpirtërore e të drejtës zakonore shqiptare të mos ketë qenë e mishëruar në veçoritë e mendjes dhe sjelljes së familjes së shquar shqipatre që po trajtojmë, tani. Prandj, është krejt e natyrshme që familja jashari edhe të jetë identifikuar me Kom(b)in si Familje më e hapët, dhe me aktin që bëri me 5 mars në Prekaz, t’i ketë shfaqur cilësitë, vlerat, befasitë, energjitë e pashterrshme dhe të pafund(sh)me që i mbartë në vete kombi shqipatr si pjesë e vlerë shumë interesante e krejt njerëzimit.
    Kjo nuk është pak, kur dhjetra njerëz po edhe familje kanë mohouar veten për të ardhmen e një lëvizje çlirimtare që projektonte çlirim dhe liri. Pra, për lëvizje dhe vetëlëvizje përparimtare, për ta mohuar robërinë dhe për ta pohuar e realizuar lirinë e vendit dhe bashkimin e kombit të vet, jo vetëm individë shqiptarë e joshqipatrë, po edhe familje të tëra shqipatre u identifikuan me esencën e qenies shqipare, me vlerat më të mira të saj, ndaj për t’i realizuar këto vlera nuk kursyen asgjë, nuk kursyen as veten dhe familjen e tyre.
    Sepse në robëri, edhe ne studentët e Universitetit të Kosovës, qysh në vitin 1979, për ta bërë dhe ndjekur Projektin e Lirisë, udhëhiqeshim në jetën praktike nga deviza: Qëndroj, pra jam.
    Kjo duket të ketë ardhur në shprehje, edhe në rastin e Familjes Jashari, të ketë ardhur publikisht në shprehje, në kohën e ashpërsimit të luftës më pushtuesin barbar, dhe kur çështja e shqiptarëve të Kosovës ishte çështje e skajshme ekzistenciale; të jesh apo të mos jesh? Me përpjekjet për çlirim dhe aktet e tilla befasuese u rrit aksioni kundër robërisë dhe okupatorit- shtetit shovenist serb. Akte të tilla, si ky i jasharajve për realizimin e Projektit Çlirues, që manifestojnë qëndresë mbinjerëzore për Realizimin e Lirisë, jo vetëm që e tregojnë, e bejnë të dukshme dhe tejet vepruese qenien shekullore shqiptare, por edhe janë e bëhen ende pjesë e Brendshme e kësaj qenie, prandaj edhe artisti shkruan, aktron e thotë: Ai është gjallë, për Adem Jasharin (dhe jo vetëm për atë). Pra, akti i qëndresës dhe vdekjes së një pjese aq të madhe të familjes jashari, gjithësesi, që ka shprehur diçka jo vetëm mendimore (fliozofike) por edhe madhështore (estetike) dhe ka krijuar edhe diçka të re obliguese pozitive (për ne) për jetën shqipatre, e më gjërë; ndaj edhe Adem Jashari dhe akti i lartë e sublime i qëndresës së familjes jashari është përbrendësuar, edhe sot nga tërë kombi; prandaj aq shumë shqiparë dhe të huaj vizitojnë edhe sot e mot, vendin e këtij akti të lart, Prekazin, sepse Adem Jashari (familja jashari) ËSHTË, edhe pas aktit të 5 marsit 1998. Është, edhe e ripërtrirë. Pra, ai që qëndron, si familja jashari, në realizimin e projekteve të mëdha vlerore, si kombëtare ashtu edhe njerëzore, është e do të jet. Prandaj, qëndroj domethën: jam dhe do të jem.


    Shkruar më 1-4.12.2011, Stantërg-Mitrovicë

  • "Një ditë për Europën"

    Më datë 8 nëntor 2001u realizua me sukses aktiviteti “Një ditë për Europën”. Ky takim u realizuar tek Biblioteka e Universitetit Illyria në Tiranë. Qëllimi i këtij aktiviteti ishte prezantimi i dy librave “Europa dhe Shqiptarët” dhe “Europa në marrëdhëniet ndërkombëtare” të studiuesit dott. Mag Alban Daci. Ky aktivitet u bo i mundur falë bashkëpunimi të dott. Mag Alban Daci dhe prof. Kaliopi Naska Dekanes të Fakultetit të Shkencave Politike pranë Universiteti Illyria. Paneli i të ftuarve që mbajtën kumtesa në këtë aktivitet përbëhej nga: prof. ass Arben Malaj (Senior Fellow Harvard University) i cili ka shkruar Parathënien e librit “Europa në marrëdhëniet ndërkombëtare), dr. Jordan Daci dhe dott. Salvatore Albelice Koordinator i PDL për Ballkanin si dhe Gazetar prej shumë vitesh pranë institucioneve të BE-së në Bruksel). Në aktivitet morën pjesë edhe mjaft pedagog dhe student të Universiteti Illyria, të cilët vlerësuan punën kërkimore të studiuesit dott. Alban Daci. Nuk mungojë as prania e medieve vizive. Gjithashtu, duhet të theksohet fakti se me këtë rast autori dhuroj rreth 40 libra për të gjithë studentët e pranishëm në këtë aktivitet. Kjo tregon edhe një herë se studiuesi dot. mag Alban Daci, diturinë dhe kërkimin shkencor nuk e shikon si përfitim ekonomik, por si një mision social e human.
  • Revista Gjeopolitika Shqiptare

    Revista Gjeopolitika Shqiptare, është revistë mujore shqiptare me karakter akademik dhe shkencor. Kjo revistë do të jetë në dispozicion të studiuesve të afirmuar shqiptarë dhe të studiuesve të rinj shqiptarë, të cilët kanë talentin dëshirën, nivelin akademik për të trajtuar përmes studimeve të tyre çështjen shqiptare, e cilat në një botë gjithnjë e më globale është e lidhur dhe e ndërthurur me ngjarjet e tjera paralele të Rajonit, Europës edhe më gjerë.

    Vazhdo leximin

  • Historia e Gjykatës së OKB-së për krimet e luftës në ishJugosllavi

    Ish udhëheqësi ushtarak i serbëve të Bosnjes, gjenerali Ratko Mlladiç, është i pandehuri më i fundit që del para Gjykatës Ndërkombëtare të Kombeve të Bashkuara për krimet e luftës në ish Jufosllavi me seli në Hagë. Korrespondenti i Zërit të Amerikës, André de Nesnera i hedh një vështrim historisë së gjykatës dhe punës së saj. Gjykata e Hagës për ish Jugosllavinë u krijua nga Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara në maj të vitit 1993 për të nxjerrë para drejtësisë personat e akuzuar për krime të kryera gjatë konfliktit të Bosnjes në periudhën 1992-1995. Llogaritet se 100 mijë njerëz u vranë dhe 2 milion të tjerë u shpërngulën si pasojë e luftimeve.

    Vazhdo leximin

  • Alban Daci ju paraqet lexuesve te tij librin "EUROPA DHE SHQIPTARËT"

    ALBAN DACI IU PARAQET LEXUESVE LIBRIN E TIJ "EUROPA DHE SHQIPTARËT"



    Të dashur lexues,

    Po ju paraqes librin tim të parë me titull "Europa dhe shqiptarët". Libri është i ndarë në katër kapituj, të cilët kanë një lidhje historike dhe simbiotike mes tyre:
    Kapitulli i parë "Europa e Bashkuar", trajton në linja të përgjithshme Bashkimin Europian. Në këtë kapitull janë trajtuar çështje të rëndësishme të Bashkimit Europian si: Historiku, dobishmëria, zgjerimi, e tashmja dhe ardhmja.
    

    Vazhdo leximin

  • Jehonë e largët vjen nga Europa


    Dr. Alban Daci


    Kudo në Europë ka shqiptarë të cilët jetojnë, punojnë e studiojnë. Kudo që ndodhen shqiptarët përpiqen me çdo kusht të jenë krenar për identitetin e tyre shqiptar, si dhe mundohen, sa të mundin, të tregojnë se janë të integruar në shoqëritë ku janë futur për të jetuar dhe punuar.
    Edhe pse shumica e tyre kanë vite që, tashmë, jetojnë në Europë, e cila është bërë një shtëpi e dytë për ta , nuk janë të ndarë dhe nuk mund të ndahen shpirtërisht me vendin e tyre, Shqipërinë, e cila, herë qëndron si një dritë që vetëm vjen e largohet për ta dhe herë duket sikur ajo do të jetë një shkëndijë shprese për ta dhe të afërmit e tyre.
    Shqiptarët, edhe pse ndodhen në Europë, janë shumë të interesuar se si po ec vendi i tyre, si po shkon procesi i integrimit, se si po shkon dialogu politik, a po zhvillohet me ritme të shpejta... e kështu me radhë.

    Vazhdo leximin

  • Lider i mirë dhe i keq

    Dr. Alban Daci

    Të identifikosh lider të mirë dhe të keq mund të jetë problematike, jo për shkak të kuptimit të plotë të fjalës “i mirë”, që mund të thotë si “etike” ashtu edhe “efikase”. Zakonisht përcaktohet si lider i mirë ai person që prodhon ndryshime pozitive për një grup apo për një komunitet shoqëror; për pasojë, lidershipi mund të jetë etik për definicion, dhe personazhet si Hitleri nuk do të ishin lider, por vetëm individë që ushtrojnë pushtet.
    Një lider i mirë, është një lider që ndihmon një grup të formuloji dhe të ndjekë objektivat e bashkëndarë, Hitler, qe një lider efikas me objektiva moralisht të neveritshme; në fund, për shkak të faktit se i dërgoi të gjithë ndjekësit e tij drejt greminës së sigurt, u vlerësua nga historia si një lider i keq si moralisht ashtu edhe për rezultatet e qeverisjes së tij.
    Në praktikë, tre janë aspektet e lidershipit përmes të cilëve mund të vlerësojmë efikasitetin dhe eticitetin: objektivat, mjetet dhe pasojat. P.sh Saddam Hussein gëzonte mbështetjen e një pjese të mirë të qytetarëve irakian dhe në të njëjtën kohë falë kësaj mbështetje kërkoi të krijonte një nacion të madh irakian; por ishte brutal dhe impulsiv dhe për shkak të cilësive të tij i shkaktoi vuajtje të mëdha popullit irakian. Kur e pyesin se përse e kishte pushtua Kuvajtin, përgjigjet: “Kur më hip diçka në kokë, duhet ta bëj dhe ta realizoji. Unë, kështu jam”
    Sllobodan Milloshevic varfëroi arkat e shteti jugosllav, spekuloi mbi frikën dhe ambiciet nacionaliste të popullit të tij, dhe masakroi popujt e tjerë duke përfshirë edhe shqiptarët autokton në Kosovë; me çdo luftë që bënte nuk bënte gjë tjetër veçse përkeqësonte kushtet e serbëve dhe masakronte popuj dhe qytetar të tjerë krejt të pafajshëm.
    Saparmyrat, kryeministri i Turkmenistanit të pavarur, kufizoi lirinë e lëvizjes, të fjalës dhe të mbledhjeve, ndaloi zgjedhjet e lira, luftoi medien e lirë, dhe zhduku të ashtuquajturit armiq opozitar duke i izoluar nëpër spitalet psikiatrike ose nëpër burgje. Pavarësisht gjithë këtyre aksioneve autoritare dhe totalitare të ndërmarra, ndërtoi monumente që celebronin figurën e tij dhe u përcaktua si babai i kombit.
    Boris El’cin, u sjellë si hero kur u ngrit në këmbë mbi tankun për të rezistuar në një grusht shteti kundër qeverisë ruse, por më vonë u pengua në aksionin presidencial për shkak të dashurisë së madhe që kishte për shishen dhe vodkën.
    Aktualisht mund të themi se edhe lidershipi shqiptar ashtu si edhe lidershipi botëror ka probleme serioze që lidhen me moralin dhe etikën. Po të marrin parasysh lidershipin e majtë të Shqipërisë në dy vitet e fundit mund të themi se ky i fundit është në kontradiktë të plotë me moralin dhe etikën. Nëse politika shqyrton të mirën e komunitetit dhe etika përcaktohet si mbrojtëse e së mirës, atëherë mund të thuhet se politika nuk është gjë tjetër veçse specializimi i etikës e kuptuar si shkencë e së mirës.
    Nuk është as etike dhe as morale që ky lidership herë pas here u bën thirrje qytetarëve për të luftuar për pushtet. U bën thirrje qytetarëve për të bërë dhunë për pushtet, kur ky i fundit nuk përfaqëson të mirën e përgjithshme, por të mirën e vetëm disa personave. Nëse, dikush ose një grup personash kërkojnë ndryshim apo perfeksion shoqëror, kjo nuk është aspak negative, përkundrazi përfaqëson agimin e një progresi, por nëse këta duan që këtë ndryshim ta bëjnë duke kaluar mbi trupat e pafajshme dhe mbi gjakun e qytetarëve kjo nuk është aspak as moral dhe as etike.
    Nuk është morale të ngrihesh në luftë për pushtet në një vend që më shumë se kurrë ka nevojë për stabilitet politik, për paqe dhe për garanci shoqërore. Lidershipi i së majtës shqiptare dhe i së djathtës duhet ta kuptojnë se politika bëhet mbi konsensusin reciprok dhe përmes mekanizmave demokratik. Politika nuk bëhet përmes rrugës duke luftuar si në mesjetë me armë, gurë dhe dhunë, por bëhet përmes programe dhe alternativave më të mira politike dhe sociale.
    Termi i shquar i Aristotelit “zoom” (gr, -kafshë) e nënkupton pjesëtarin e polisit (qytetit antik grek). Ky pjesëtar kishte të drejtë të merrte pjesë në rregullimin e punëve të polisit-shtet. Rregullimi i punëve në polisin antik ishte i gjithëmbarshëm dhe gjithëpërfshirës. Prandaj, një gjë e tillë nënkuptonte që etika, politika dhe ekonomia të shkonin bashkë, d.m.th. të ishin një.
    Në fjalorin latinisht-shqip fjala art (ars) përkthehet me fjalët: mjeshtëri, muzë, por edhe dredhi, dinakëri, dhelpëri. Politika si aktivitet për rregullimin e pozitës së njeriut në shoqëri, si aksion i vetëdijshëm i subjekteve politike, si intelekt llogaritës, si “policy”, “issue” etj, për rregullimin e konflikteve në shoqëri konsiderohet art, mjeshtëri.
    Pra, në politikë gjërat qëndrojnë njëlloj si edhe në art, por pasojat e njërës dhe të tjetrës janë të pakrahasueshme. Me një vepër të bukur artistike mund të kënaqen shumë njerëz, me një vepër të bukur politike mund të shpëtojë një popull, me veprën e falsifikuar artistike mund të dëmtohet blerësi ndërsa me politikën e falsifikuar mund të dëmtohen popujt.
    Për shkak të interesimit për avancimin e gjithëmbarshëm shoqëror, dhe jo vetëm të kategorive të veçanta të një shoqërie të dhënë, të kuptuarit e politikës si art i së mundshmes, në rrethanat e sotme duhet të jetë i diferencuar dhe duhet ta përjashtojë imoralitetin e metodave në realizimin e qëllimeve politike.
    Opinioni i krijuar mbi atë se ç’është e moralshme dhe moralisht e lejueshme në botën e sotme, të kuptuarit e padiferencuar të politikës si art i së mundshmes e quan anakronike dhe retarduese, ndonjëherë edhe pa marrë parasysh qëllimin. P.sh. mund të jetë e logjikshme se shteti duhet të ruajë qetësinë publike. Mirëpo helmimi i fëmijëve, si metodë për realizimin e një qëllimi të tillë, jo vetëm është akt i pamoralshëm, por një akt i tillë automatikisht e vë në pyetje karakterin e qëllimit.
    Gjithashtu, nëse një grup personash politik, qofshin edhe "Opozitë Zyrtare","nëse sot në 2011 nuk njohin institucionet shtetërore, por ngrihen kundër tyre përmes aksioneve të dhunës. Atëherë, këta të fundit jo vetëm i kanë të pamoralshme aksionet e tyre, por vendosin automatikisht në pyetje karakterin e qëllimeve të tyre.
    Në një vend demokratik mënyra më e mirë për të gjykuar një lider si dhe aksionet e ndërmarra prej tij është ajo përmes zgjedhjeve të lira dhe demokratike. Nëse një lider nuk merr shumicën e nevojshme të votave të qytetarëve që do t’i garantonin të drejtën për t’i përfaqësuar dhe qeverisur ata, do të thotë se ai ka gabuar qoftë në aksionet politike ashtu edhe në faktin se këto aksione kanë qenë imorale dhe jo etike.
    Kur, ndodh një gjë e tillë, mënyra më e mirë është vetëkorrigjimi në planin politik për të projektuar një betejë të re politike dhe demokratike për të konkurruar me shpresën se do të fitojë në garat e ardhshme politike-demokratike (zgjedhjet e lira). Nëse vetëkorrigjimi është krejtësisht i pamundur për shkak të karakterit personal dhe klaneve të personave që përfaqëson, atëherë do të thotë se ka ardhur momenti i duhur për tu tërhequr nga ushtrimi i politikës si art i mundshëm.
  • Shqiptaret kampion ne Maqedoni (futboll)

    28.05.2011Pas tridhjetë e dy vitesh ekzistimi, pas shumë padrejtësive dhe peripecive të ndryshme, Klubi Futbollistik Shkëndija arriti të bëhet kampion në ligën e parë futbollistike të Maqedonisë, ndërsa ndeshja e fundit e zhvilluar pak para këtyre çasteve ka qenë moment një moment I veçantë në Historinë e qytetit të Tetovës.

    Vazhdo leximin

  • Shkëndija shpallet kampione e Maqedonisë(volejboll)

    2011-05-15Shkëndija shpallet kampione e Maqedonisë, duke ngritur për herë të parë trofeun më të rëndësishëm të futbollit në vendin fqinj. Skuadra shqiptare nga Tetova ka fituar matematikisht titullin (me 67 pikë), kur mungojnë edhe tri javë nga mbyllja e Ligës së Parë, pas fitores 0-2 në fushën e Turnovës. Shkëndija ka përfituar edhe nga barazimi 1-1 i Metalurgut, ndjekëses më të afërt, në fushën e Rabotniçkit. Në Tetovë ka nisur festa për këtë triumf të skuadrës së drejtuar nga tekniku Qatip Osmani, që në 30 ndeshje të zhvilluara kanë regjistruar 22 fitore, 7 barazime dhe vetëm 3 humbje, duke mos e vënë asnjëherë në dyshim faktin se ishin skuadra më e mirë e kampionatit. Gjithashtu, ata kishin sulmin më të mirë, me 60 gola të realizuar dhe mbrojtjen më të fortë të sezonit, me vetëm 19 rrjeta të pësuara.

    Vazhdo leximin